تاریخچه:

تاریخ حضور فرش و هنر فرش بافی در ایران و قصه پردازی ایرانیان با نقش و گره قدمت بسیار بالایی دارد.

هنر بافتن فرش حتی از قبل از دوران هخامنشیان در ایران وجود داشته است.

ایران از ابتدای تاریخ تا پایان حکومت ساسانیان و سقوط این سلسه همواره به دست سیاستمداران ایرانی اداره می شد. با حمله ی اعراب و سقوط ساسانیان ، حکومت به دست اعراب افتاد. همه ی آنچیزی که تا پیش از حمله ی اعراب به ایران زمین هنر نام داشت، بعد از این حمله دگرگون شد.

با حمله ی اعراب دین و مذهب رسمی کشور تغییر کرد و هنر ایرانی دچار یک دگرگونی شدید شد. فرش و فرش بافی بیش از 800 سال در خاکستر و خاموش ماند و در این حالت خاموشی شکلی اسلامی به خود گرفت.

با روی کار آمدن حکومت صفوی که خاندانی ایرانی بودند، فرش ایرانی از نو به عرصه ی هنر برگشت.

حکومت صفویه اولین حکومت ایرانی اسلامی بعد از حمله ی اعراب بود. صفویان ارزش های 800 سال پیش ایرانیان و ارزش های اسلام را همزمان داشتند که این باعث شد همه چیز شکلی نو به خود بگیرد.

هنر ایرانی که حالا تبدیل به هنر اسلامی شده بود با محدودیت هایی نو، پا به جهان گذاشت.

هنرهایی نظیر تصویرگری، مجسمه سازی یا هر هنری که شکل یا تصویر یک جاندار یا موجودی را منتقل می کند ممنوع شد. هنر بافتن فرش و معماری ایرانی اسلامی که توانستند بیشتر با هنر اسلامی منطبق شوند قدرت گرفتند. مردم بافنده فرش و هنرمندانی که نقشه ی فرش را تصویر می کردند همه ی تمرکز و ذهن هنری خود را در شکل دادن و آراستن فرش ها به کار گرفتند.

همه ی تحولات اخیر فرش ایرانی مربوط به 450 سال پیش و عصر صفوی است. قبل از شروع حکومت صفوی همه ی نقوش فرش به صورت هندسی و با خطوط شکسته و زاویه دار بودند. با اسلامی شدن هنر و بازسازی شدن نقشه فرش های قدیمی، خطوط منحنی و دوار، وارد هنر فرش ایرانی شد. تکمیل و تعالی هر طرح و نقش در پس سالیان سال و با مرور زمان شکل گرفته اند.

فرش ایرانی توانسته است از سخت ترین و تاریک ترین گذار تاریخ عبور کند و با هر تلخی نقشی آنچنان زیبا به خود بگیرد که جهانیان را مبهوت خود کند. فرش ایرانی فروتن ترین شکل هنر است که هرچه پا می خورد زیباتر می شود.