یک سرکارگر کارخانه پارچه به نام الکساندر بوکانن (Alexander Buchanan) در حالی که در دهه 1930 در اسکاتلند قصد داشت انواع جدیدی از پارچه های شال را تولید کند، برای اولین بار نخ شنیل را به پارچه تبدیل کرد. بعدها جیمز تمپلتون (James Templeton) و ویلیام کویگلی (William Quiglay) روش بوکانن را برای ساخت فرش توسعه دادند؛ این فرآیند بعدها توسط تمپلتون به ثبت رسید.

یک صنعتگر صنایع دستی به نام کاترین ایوانز (Catherine Evans) که اهل جورجیا بود؛ در اواخر قرن هجدهم یک روش را برای ساخت روتختی شانل ابداع کرد. دیری نپایید که ساخت لحاف شانل در قرن بیستم با استفاده از روش ایوانز در سراسر ایالات متحده رایج شد. به تدریج همان روند تولیدی ایوانز برای ساخت فرش، سرویس حمام، قالیچه و اقلام دیگر نیز مورد استفاده قرار گرفت؛ همین امر باعث شده که جورجیا هنوز هم نقش مهمی در روند طراحی این اقلام بازی کند.

در هنگامه اوج رکود اقتصادی اروپا و آمریکا در دهه 1920 و 1930 بود که طراحان لباس مانند کوکو شنل در صدد تولید لباس هایی بودند که از نظر اقتصادی به صرفه باشند، دوام زیادی داشته باشند.